Home

Hee,
ik ben weer terug in Nederland. De dingen gaan weer, zoals ze gingen voordat ik weg ging.
Ik wil nog even iedereen bedanken. Voor alle leuke reacties op deze weblog en via de email. Ik vond het erg leuk! Sorry, dat ik zo goed als niemand een reactie terug heb geschreven, maar dat was zo omdat het me anders teveel tijd zou kosten.
Ook wil ik nogmaals iedereen bedanken die geld heeft gestort! Zodra de combi (een soort busje) wordt gekocht zal ik het laten weten. Mijn naam wordt, net als de naam van andere vrijwilligers die mee betaald hebben voor de combi, op de bus geschilderd. Daar hebben jullie voor betaald. ; )
Nee grapje. Heel erg bedankt!
groetjes Dorien

Hee,
Het is vrijdag nu. Dat is de dag dat het hier normaal erg rustig is. Het is een beetje vreemd nu om tussen de homebased carers te zitten, in hun kamer en koffie te drinken, zoals ik elke dag tot nu toe heb gedaan. Ik voel het afscheid hangen in de lucht en het drukt best op me. Thulani en ik zaten maar een beetje stil naast elkaar. Volgens mij weet hij ook wel dat ik hem niet meer zal zien. Of misschien wel, maar dan pas over jaren.
Van Brenda heb ik een blauwe broodtrommel gekregen in de vorm van een circel. Zodat ik als ik een hamburger of donut mee voor lunch neem, aan haar denk. Ik heb haar maar niet verteld dat we in Nederland geen hamburgers of donuts meenemen voor lunch. Nu pas besef ik hoe lief het is. Ze heeft me ook een foto gegeven van haar zelf waarin ze haar diploma van de middelbare school ontvangt. Een brede, stevige erg zwarte vrouw, maar zo lief.

He allemaal,
de laatste week is aangebroken. Begin al aan het afscheid hier te denken. Heb pas foto's van alle mensen gemaakt, zodat ik ze niet vergeet. Ook heb ik vele adressen gekregen. Met sommige mensen heb ik echt een band gekregen.
Vanavond gaan we uit eten. Met de hele staf. Dit is een van de dingen die ik betaal van het geld van de familie. Sommige van de mensen hier hebben namelijk geen geld om ooit uit eten te gaan. Het idee is daarom dat ze ook een keer leuk uit eten kunnen gaan. Als beloning voor hun harde werk hier. Thulani had vanochtend zijn netste kleren al aan gedaan, omdat hij geen tijd meer heeft om naar huis te gaan. Erg leuk!
Een beetje jammer dat er vandaag een grote ruzie was. Sommige mensen van de receptie willen, ik denk daarom, nu niet meer mee uit eten. Ik denk dat hier niet de plaats is om erover te schijven, maar het was behoorlijk heftig. Hopelijk is de sfeer vanavond beter.

Halloos, Kunjani?
Nogmaals bedankt voor alle leuke reacties! Ik moet wel erg lachen om sommige berichten.
Vandaag was echt een mooie dag. Het was de dag van de support groep, zoals elke dindag, 10.00. Maar deze keer was mij gevraagd om iets te vertellen als pyschologie student, dus voor mij was het extra speciaal.
Er waren deze keer best veel mensen. Alle homebased carers, de councellors en ongeveer 5 hiv- patienten. Ik denk totaal 25 mensen. We zitten in een grote koude hal. Een beetje het sporthal-idee, in een kring met witte plastic stoelen. We begonnen met een gebed. Daarna begon Kathy een verhaal, maar ik hoorde er niet zoveel van, omdat ik zelf zenuwachtig was voor mijn praatje.

Hoi mensen,
als eerste wilde ik zeggen: sorry dat ik niet alle familieleden toegevoegd heb aan deze lijst. Maar de reden dat ik dat gedaan heb, is dat ik niemand mijn verhalen wil opdringen. Maar eigenlijk vind ik het erg leuk als mensen het leven hier volgen.
Verder wil ik iedereen heel hartelijk bedanken voor de bijdrage! Heel erg bedankt! Het is erg veel geld, helemaal voor hier. Ik denk nu eraan om mee te betalen aan een soort busje voor de kliniek. Om patienten naar het ziekenhuis te rijden die niet meer kunnen lopen. En om de homebasedcarers ook naar de mensen die verder weg wonen te brengen. Deze mensen krijgen nu namelijk geen bezoek, geen steun en er wordt niet nagekeken of ze hun medicijnen wel nemen. Ze keven vrij geisoleerd.

heee,
alweer?? Ja ik moest even wat corrigeren. Anders wordt het zo'n sensatieverhaal. Geraldine vertelde me namelijk dat de mensen van een CD van minder dan 200 helemaal nog niet erg ziek hoefde te zijn. En dat ze dan pas medicijnen geven, omdat de medicijnen veel bijwerkingen hebben en je lever uiteindelijk kapot maken. Dus dat het ook niet goed is om te snel te beginnen met de HIV.
En verder wilde ik nog vertellen dat de dikke Audrey vandaag weer naar de foodsuply in de stad wilde. (Deze geeft brood aan iedereen zodat niemand verhongert). Hier zegt ze dan: It's for my next patient, she is very poor. Ik snapte dit niet zo goed. Ik liep daar maar de hele dag met dat brood te zeulen terwijl we de patienten bezochten. Maar audrey zij steeds, bij elke patient: nee zij niet.
Dus ik zet dat brood maar in de kliniek, als we aankomen. En wie zie ik even later tijdens de lunch lekker smikkelen van een kipcurry met witbrood?

he allemaal,
vandaag mijn eerste bericht. Voel me nu zodanig thuis dat ik dacht, nu kan het een positief verhaal worden! Anders krijg ik weer allemaal gezeur van die eeuwige optmisten over half volle glazen enzo.
Maar het gaat dus goed! Ik woon in een huisje met een Schots meisje, met zo'n accent, dat ik bij elke zin "excuse me" moet zeggen. Elke ochtend word ik er opgehaald door de baas van de kliniek, geraldine, en 's avonds word ik er weer afgezet. Dat is hier wel een must, want iedereen vind het gevaarlijk om daar alleen te lopen.
'avonds zou een vrouw eigenlijk elke avond voor ons koken, maar omdat ze bezig is met het regelen van de bruiloft van haar dochter, heeft ze nog niet gekookt. Eerst vond ik het een beetje jammer, maar toen ik merkte dat ze zich er erg voor schaamde, was het al lang best. Ze moest dan ook 80 cakes bakken voor alle gasten, omdat ze nu eenmaal een bakker is.